ថ្ងៃសៅរ៍ ទី16.កញ្ញា 2017.ម៉ោង 9:45
អារម្ភបទ ភិក្ខុប៉ាងខាត់

ហិតោ​បទេស​ភាគ​ទី៣​ ឈ្មោះ​ «សង្រ្គាម» បាន​ធ្លាក់​មក​ដល់​ដៃ​អ្នក​អាន​ទាំង​ឡាយ​ក្នុង​ថ្ងៃ​នេះ​ហើយ​ ខ្ញុំ​មាន​សេច​ក្ដី​ត្រេក​អរ​ក្រៃ​លែង​ ព្រោះ​ខ្ញុំ​តែង​មាន​បារម្ភ​ជា​និច្ច​ក្រែង​សៀវ​ភៅ​នេះ​ចេញ​មិន​រួ​ច​ ដោយ​មិន​សូវ​មាន​អ្នក​និយម​អាន​។ ហេតុ​នេះ​ ខ្ញុំ​សូម​សំដែង​សេច​ក្ដី​ត្រេក​អរ​ដ៏​ក្រៃ​លែង​ចំពោះ​លោក​អ្នក​អាន​ទាំង​ឡាយ​ទុក​ក្នុង​ទី​នេះ​ផង​ ព្រោះ​អាស្រ័យ​ ដោយ​អស់​លោក​អ្នក​ទាំង​ឡាយ​នេះ​ហើយ​ ទើប​ខ្ញុំ​មាន​ព្យា​យាម​ប្រែ​បាន​សំរេច​។ ខ្ញុំ​នឹក​ឃើញ​កាល​ខ្ញុំ​ប្រែ​ច​ប់​មួយ​​ភាគ​ៗ​ ខ្ញុំ​បាន​ប្រគល់​សំណៅ​ទៅ​អោយ​អ្នក​ចាត់​ការ​បោះ​ពុម្ព​ផ្សាយ​ ហើយ​គេ​ត្អូញ​តែ្អ​តប​មក​ខ្ញុំ​វិញ​ថា​ «សៀវ​ភៅនេះ​ មាន​ប្រយោជន៍​ណាស់​ តែ​មាន​អាថិ​ខ្ពស់​ពេក​ហួស​ការ​ចេះ​ដឹង​ប្រ​ជាជន​ លក់​ចេញ​មិន​សូវ​រស់​ នាំ​​អោយ​កប់​សាហ៊ុយ»​។​ ដំណើរ​នេះ​នាំ​អោយ​ខ្ញុំ​ញញើត​មិន​ហ៊ាន​បង្ខំ​គេ​ ទើប​បាន​ជា​សៀវ​ភៅ​នេះ​យឺត​ មិន​បាន​ចេញ​មុខ​មក​ដល់​អ្នក​អាន​អោយ​ទាន់​កាល​វេលា​។​ តាម​ពិនិត្យ​មើល​ការ​ផ្សាយ​ ខ្ញុំ​ឃើញ​ថា​មិន​មែន​ជា​តឹង​ពេក​ទេ​ ព្រោះ​ភាគ​ទី​១ គឺ​ភាគ​ការ​គប់​មិត្ដ​ កាល​ដែល​បាះពុម្ព​លើក​ទី១​ នោះ​​មាន​ចំនួន​៣០០០​សៀវ​ភៅ ក្នុង​ថិវេលា​ត្រឹម​១៥​ខែ​ប៉ុណ្ណោះ​ ឃើញ​ថា​បាត់​មុខ​ពី​បណ្ណា​គារ​នៅ​ក្រុង​ភ្នំ​ពេញ​ទៅ​ហើយ​ ដូច្នេះ​ឃើញ​ថា​រស់​គ្រាន់​បើ​ដែរ​។ ខ្ញុំ​បាន​ខំ​ប្រឹង​ប្រែ​ហិតោ​បទេស​បាន​ដល់​ភាគ៣​នេះ​ ទុក​ដូច​ជា​ខ្ញុំ​ខំ​ឈាន​បាន​៣​ជំហាន​ នឹង​ជំហាន​នេះ​ហើយ​ ខ្ញុំ​រីករាយ​សប្បាយ​ចិត្ដ​ណាស់​ នៅ​សល់​តែ​មួយ​ភាគ​ទៀត​ទេ​ គឺ​ភាគ​ទី​៤​។ អែ​ភាគ​ទី​៤​ សំខាន់​បំផុត​ក្នុង​ហិតោ​បទេស​នេះ​លោក​អោយ​ឈ្មោះ​ថា​ «សន្ដិភាព»​។ ខ្ញុំ​សូម​អ្នក​អាន​ទាំង​ឡាយ​កុំ​ធុញ​ទ្រាន់​ ខំ​ប្រឹង​អាន​ហើយ​ចុត​ចាំ​សុភា​សិត​និង​និទាន​ អោយ​បាន​ច្រើន​ រៀន​ផ្លាស់​និស្ស័យ​ទន់​រវ៉េត​រវ៉ត​របស់​យើង​ចោល​ យក​និស្ស័យ​រឹង​ប៉ឹង​ដែល​មាន​ក្នុង​ផ្ទៃ​សៀវ​ភៅ​នេះ​ មក​ជំនួស​ ហើយ​ប្រើ​ទៅ​ជា​ប្រយោ​ជន៏​ត​ទៅ​ ដើម្បី​អោយ​បាន​ខ្លួន​យើង​ជា​អរិយ​ជន​។

ភាគ​ទី៣​នេះ​ ខ្ញុំ​ទុក​ជា​ទីរ​លឹក​មាឃ​បូជា​ក្នុង​ឆ្នាំ​ខាល​ទោស័ក​ ពស​.២៤​៩៣​។
ក្នុង​ពេល​អសន្ដិ​សុខ​ពេញ​ប្រទេស​នេះ​ ខ្ញុំ​សូម​អោយ​ប្រជា​ជន​ខ្មែរ​​ទាំង​មូល​បាន​ប្រសព្វ​សេច​ក្ដី​សុ​ខ​ សេច​ក្ដី​ចំរើន​កុំ​បី​ខាន​ឡើយ​ អុប​ទ្រព​ចង្រៃ​ទាំង​ឡាយ​ក៏​សូម​អោយ​បរ​វេះ​ចៀស​វាង​ចេញ​ឆ្ងាយ​ឆាប់​ទៅ​ !!!។​

វត្ដអុណ្ណា​លោម​នៅ​ថ្ងៃ ១ ᧬ ៣ (ចន្ទ ១២​កើត ខែ​មាឃ​ ឆ្នាំ​ខាល​ទោ​ស័ក​ ព.ស ២៤៩៣) ត្រូវ​នឹង​ថ្ងៃ​ ទី​១៨​ ខែ​កុម្ភៈ​ឆ្នាំ​១៩៥១​
ភិក្ខុ​ ប៉ាង ខាត់​ វិរិយ​បណ្ឌិ​តោ​

៣ សង្រ្គាម

ក្នុង​ពេល​ដែល​ចាប់​ផ្ដើម​និយាយ​រឿង​ត​ទៅ​ ព្រះ​រាជ​បុត្រ​ទាំង​ឡាយ​មាន​ព្រះ​បន្ទូល​​ត្រាស់​ថាៈ​ «បពិត​លោក​អាយិះ​! យើង​ខ្ញុំ​ទាំង​អស់​គ្នា​នេះ​ជា​រាជ​បុត្រ​ យើង​ខ្ញុំ​ត្រូវ​ការ​ស្ដាប់​រឿង​សង្រ្គាម​ទៀត​»​។ បណ្ឌិត​វិស្ណុ​សម័ន​ក្រាប​បង្គំ​ទូល​តប​ថា​ «បើ​ដូច្នោះ​ទូល​ព្រះ​បង្គំ​នឹង​បរិយាយ​រឿង​រ៉ាវ​ដែល​ទ្រង់​ព្រះ​ករុណា​ទាំង​ឡាយ​សព្វ​ព្រះ​ទ័យ​ សូម​ទ្រង់​ ទាំង​ឡាយ​តាំង​ព្រះ​ទ័យ​ព្រះ​សណ្ដាប់​រឿង​សង្រ្គាម​ ដូច​មាន​ស្លោក​ជា​ដើម​បទ​ដូច្នេះ
 ១ - ក្នុង​សង្រ្គាម​រវាង​ហង្ស​និង​ក្ងោក​ ដែល​មាន​កំលាំង​ក្លៀវ​ក្លា​ស្មើ​គ្នា​ ហង្ស​ត្រូវ​ក្អែក​នៅ​ក្នុង​សំណាក់​ក្ងោក​ជា​សត្រូវ​​ មក​ល​លួង​ធ្វើ​អោយ​ស្និទ្ធ​ស្នាល​បោក​បញ្ឆោត​បាន​។ ព្រះ​រាជ​បុត្រ​ទាំង​ឡាយ​ត្រាស់​សួរ​ឡើង​ថាៈ​ «ចុះ​រឿង​នោះ​តើ​ដូច​ម្ដេច​?​»​។ មហា​បណ្ឌិត​វិស្ណុ​សម័ន​ពណ៌​នា​រឿង​នោះ​ក្រាប​ទូល​ថ្វាយ​ដូច​សេច​ក្ដី​ត​ទៅ​ថា​៖