៩ ​-យម្បិច្ឆំនលភតិ តម្បិទុក្ខំ(1)
ថ្ងៃសៅរ៍ ទី25.សីហា 2018.ម៉ោង 8:32

    គូជីវិត​នេះ​តែង​ណាត់​ជួប​គ្នា​ញឹក​ញាប់​ក្នុង​មួយ​ថ្ងៃៗ។ សារ៉ាក់នៅ​ក្បែរ​រ័តនា​ អ្នក​លែង​ចង់​ទៅ​ណា​អោយ​ឃ្លាត​ពី​នាង​សោះ​តែ​ម្ដង​។ ឱ! សំលេង​នាង​ពីរោះ​ក្រៃ​។
    «អញ​ប្រ​ហែល​ជា​មាន​វាសនា​ទៅ​ជា​មនុស្ស​ឆ្កួត​ទេ​ដឹង​បើ​សិន​ជា​ទៅ​ថ្ងៃ​មុខ​ អញ​ និង នាង​ ប្រែ​ជា​មិន​បាន​គ្នា​ជា​គូ​គាប់​ទៅ​វិញ​»។
    ថ្ងៃ​នេះ​អ្នក​កំលោះ​ជិះ​ឡាន​លំ​ហែ​កាយ​ជា​មួយ​នាង​ក្រមុំ​។ សារ៉ាក់​ជា​អ្នក​កាច់​ចង្កូត​តាម​សេច​ក្ដី​សុំ​រ័តនា​។
- ហ៊ី​ (សារ៉ាក់​និយាយ​) បង​បើ​សិន​ជា​មិន​បាន​អូន​ជា​ភរិយា​ទេ​ មិន​ដឹង​ជា​ក្លាយ​ទៅ​ជា​ស្អី​ទេ​!
- បង​សារ៉ាក់​ចូល​ចិត្ដ​គិត​ច្រើន​ម៉្លេះ​? អូន​បាន​សន្យា​នឹង​បង​ប៉ុណ្ណឹង​ហើយ!,
- នេះ​គឺ​ ជា​កំហុស​ធំ​របស់​បង​... បង​ចូល​ចិត្ដ​គិត​ច្រើន​ហួស!
   - សូម​បង​ជឿ​ចិត្ដ​អូន​ចុះ​ ប្រុស​ណា​ទៀត​ក្រៅ​ពី​រូប​បង​ទុក​ណា​ជា​ធ្វើ​មេ​ចក្រ​ពត្ដិ​ នៃ​ អណ្ដូង​សាំង​ រឺ ជា​ប្រធានា​ធិបតី​ នៅ​សហ​រដ្ឋ​អា​មេរិក​ ក៏​អូន​មិន​ត្រូវ​ការ​ដែរ​។ អូន​គឺ​ជា​នាង​ទាវ​របស់​បង​ណា៎!
សារ៉ាក់​សើច​តិច​ៗ។
   - បង​ក៏​ជា​ទុំ​របស់​អូន​ដែរ​ បើ​មាន​យក្ស​មារ​អែ​ណា​ មក​ឆក់​អូន​យក​ទៅ​បង​ នឹង​ ស្វែង​​តាម​តស៊ូ​យក​អូន​មក​វិញ​លុះ​ត្រា​តែ​ស្លាប់​ខ្លួន​ទើប​ឈប់​។
   ទុំ​ និង​ ទាវ​នៃ​សត្ដវត្ស​ ទី​២០ ក៏​ផ្ទុះ​សំណើច​មក​រៀង​ខ្លួន​។
- អូន​អែង​អោយ​បង​កាន់​ចង្កូត​ឡាន​ដូច្នេះ​ មិន​ខ្លាច​បង​បើក​ពង្រត់​ទេ​រឺ?
- ទុក​ជា​បង​ពង្រត់​អូន​ទៅ​ស្ថាន​ភុជង្គ​នាគ​ ក៏​អូន​សុខ​ចិត្ដ​ទៅ​ជាមួយ​បង​ដែរ​ ធ្វើ​ម្ដេច​ក៏​ដោយ​ កុំ​អោយ​តែ​យើង​ទាំង​ពីរ​នាក់​ព្រាត់​ប្រាស​គ្នា!
រ័តនា​សើច​តិច​ៗ។
- រ័តនា​! កាល​ណា​បង​ឃើញ​មុខ​អូន​ បង​ចេះ​តែ​ចង់​យំ​តែម្ដង!...
- ម៉េច​អញ្ចឹង​បង​សារ៉ាក់​?
- ព្រោះ​អូន​អែង​ល្អ​ពេក​.. នេះ​គឺ​បង​និយាយ​តាម​ត្រង់​ប្រាប់​អូន​ហើយ​! ទេព​អប្សរ​ ក៏​ល្អ​ពុំ​ស្មើ​នឹង​អូន​ដែរ​...
   - កុំ​និយាយ​បញ្ជោរ​អូន​ខ្លាំង​ពេក​បង​សារ៉ាក់​ ចាំ​មើល​អូន​មក​ជួប​បង​លើក​ក្រោយ​ អូន​យក​សៀវ​ភៅ​រូប​ស្រីៗ​អឺ​រ៉ុប​មួយ​អោយ​បង​មើល​ បង​គង់​នឹង​ភ្លេច​រូប​អូន​ដោយ​សារ​សំរស់​នៃ​នារី​ប៉ែក​បស្ចឹម​ប្រ​ទេស​មិន​លែង!
   - អូន​មិន​ចាំ​បាច់​យក​សៀវ​ភៅ​នោះ ​អោយ​បង​មើល​ទេ! បង​ធ្លាប់​មើល​រូប​ស្រី​ៗ​នោះ​អស់​ហើយ​ គ្មាន​នរ​ណា​ល្អ​ដូច​នារី​ម្នាក់​នៅ​ក្បែរ​បង​ឡើយ!
សារ៉ាក់​និយាយ​បន្ថែម​ល្វើយៗ៖
   - រ័តនា​! អូន​អែង​ម្ដេច​ក៏​ល្អ​ម៉្លេះ​ បង​ចង់​តែ​លេប​អូន​អែង​ទេ។ អូន​អែង​ល្អ​លើស​ស្រី​នានា​ ល្អ​ផុត​ភព​ផែន​។ មិន​ត្រឹម​តែ​ប៉ុណ្ណោះ សំលេង​អូន​ក៏​ពី​រោះ​ រិក​ពា​អូន​ក៏​ទន់​ភ្លន់​ ដូច្នេះ​ហើយ​បាន​បង​ចេះ​តែ​ចង់​យំ​ ដើមទ្រូង​បង​ញាក់​ព្រើតៗ ចង់​ខ្យល់​ចាប់​ ពេល​ណា​បង​ឃើញ​ភក្ដ្រ​អូន​ម្ដងៗ​ ព្រោះ​បង​ចេះ​តែ​ភ័យ​ខ្លាច​ក្រែង​រូប​អូន​ធ្លាក់​ទៅ​ក្នុង​កណ្ដាប់​ដៃ​​ប្រុស​ដទៃ​!!
- បង​សារ៉ាក់​កុំ​និយាយ​ផ្ដេស​ផ្ដាស!
    - បង​ស្រលាញ់​អូន​ណាស់​រ័តនា​ សព្វ​ថ្ងៃ​នេះ​បង​ដើរ​ហាក់​ដូច​ជា​ជាន់​ដី​ខុស​ទៅ​ហើយ​... បង​ហាក់​ដូច​ជា​អណ្ដែត​ខ្លួន​ម្ដងៗ! ។ បើ​បង​មិន​បាន​អូន​ទេ​ គឺ​ជី​វិត​បង​ត្រូវ​អស់​លក្ខណ៍​ហើយ​។ បង​សូម​អោយ​អូន​និយាយ​ប្រាប់​បង​ម្ដង​ទៀត​មើល​ថា អូន​ស្រលាញ់​បង​ ព្រោះ​បង​ពុំ​ទាន់​ប្រាកដ​ក្នុង​ចិត្ដ​ បង​ហាក់​ដូច​ជា​ឋិត​នៅ​ក្នុង​ការ​ស្រ​មៃ​នៅ​ឡើយ។ និយាយ​ម្ដង​ទៀត​ទៅ​អូន​!
    - ហ៊ី! បង​នៅ​តែ​មិន​ព្រម​ជឿ​ចិត្ដ​អូន​ទៀត​ ! រ័តនា​ស្រលាញ់​បង​សារ៉ាក់​លុះ​អវសាន​ជីវិត​! ឳពុក​ម្ដាយ​​អូន​ក៏​ដោយ​ នរណា​ដែល​មាន​មហិទ្ធិរិទ្ធិ​យ៉ាង​ណា​ក៏​ដោយ​។ ជាតិ​នេះ​បើ​មិន​បាន​រូប​បង​ទេ​ អូន​សូម​រៀប​ការ​ជា​មួយ​មច្ចុ​រាជ...
    - រ័តនា​ ដល់​ពេល​បង​បាន​អូន​ជា​ភរិយា​ទៅ​ បង​បី​អូន​យក​ទៅ​ដាក់​លើ​គ្រែ​ រូប​បង​អង្គុយ​បត់​ជើង​ ច្របាច់​ជើង​អោយ​អូន​ទើស​ភ្លឺ​
    - យីស​! អូន​ខ្មាស​ណាស់​ ! គ្មាន​ប្ដី​អែ​ណា​ច្របាច់​ជើង​អោយ​ប្រព្ធនោះ​ទេ!
    - ចុះ​បើ​បង​ស្រលាញ់​អូន​ពេក​! (ស្ងៀមមួយ​ស្របក់)
    - យើង​គិត​បើក​ឡាន​ទៅ​ប៉ឺ​ទី​ហុង​កុង​ (Petit Hong Kong) មួយ​ភ្លែត​រឺ​អូន​ ព្រឹក​នេះ​ថ្ងៃ​អា​ទិត្យ​ផង​សប្បាយ​ណាស់!
    - បង​បើក​ទៅ​ដល់​ណា​​ក៏​អូន​ទៅ​ដែរ​!
    បន្ដិច​ក្រោយ​មក​គូ​សន្ទនា​ទាំង​ពីរ​ បាន​ធ្វើ​ដំណើរ​ហួស​ជ្រោយ​អំពិល​ដល់​ផ្លូវ​លំ​មួយ​ ដែល​នាំ​​ចូល​ដល់ ប៉ឺទី​ហុង​កុង​។ គេ​ឃើញ​មាន​ដើម​គគីរ​ត្រង់​ភ្លឹង​ដុះ​ច្រូង​ច្រាង​។ គឺ​ជា​ទី​កន្លែង​សប្បាយ​មួយ​ក្បែរ​មាត់​ស្ទឹង​សំរាប់​អ្នក​ទេស​ចរណ៍។ ខាងណេះ​មាន​រោង​លក់​បាញ់​ឆែវ​ ខាង​ណោះ​មាន​លក់​គុយ​ទាវ​ រាន​លក់​ល្ហុង​ ចេក​ ល្មុត​ ។ល។ សារ៉ាក់​បញ្ជា​ឡាន​អោយ​សំចត​យ៉ាង​ស្រួល​ក្រោម​ម្លប់​គគីរ​។ អ្នក​កំលោះ​ ពុំ​ព្រម​ចុះ​ពី​លើ​ឡាន​ភ្លាម​ទេ​ អ្នក​នៅ​សម្លឹង​មុខ​សង្សារ​អ្នក​បន្ដិច​ទៀត​។ អ្នក​ចាប់​ដៃ​គេ​ច្របាច់​ថ្នមៗ។
    - រ័តនា​យើង​អង្គុយ​ក្នុង​ឡាន​មួយ​ស្របក់​ទៀត​ចុះ​។បង​សូម​មើល​ភក្ដ្រ​អូន​បន្ដិច​ទៀត​ ព្រោះ​បង​មើល​អូន​មិន​ទាន់​អស់​ចិត្ដ​នៅ​ឡើយ​។
- មិន​ដឹង​ជា​ស្អី​ទេ​បង​សារ៉ាក់​!
    -អាណិត​បង​ទៅ​អូន​ បង​មើល​អូន​យូរៗ​ទៅ​ បង​រឹត​តែ​ស្រេក​ឃ្លាន​ចង់​មើល​ឡើង​។ ហ៊ី​! អូន​អែង​សិត​សក់​របៀប​ហុក​សិប​មួយ​នេះ​សម​ពេក​ក្រៃ​។ គិត​ទៅ​វង្វង់​មុខ​អូន​អែង​សិត​សក់​របៀប​ណា​ក៏​សម​ទាំង​អស់​ អាបូក​គោ​ក៏​សម​ អា​ទាប​ក៏សម​។ អូន​អោយ​បង​សូម​ស្ទាប​បន្ដិច​បាន​ទេ​?
- បង​អែង​មិន​ចេះ​ខ្មាស​គេ​ទេ​រឺ​?
    -កាល​បង​ឃើញ​អូនសិត​សក់​ខ្ពស់​ដូច្នេះ​ជា​លើក​ទី​១ បង​ភ្លឹក​ស្ទើរ​សន្លប់​បាត់ស្មារតី​។ កាលណោះ​បុណ្យ​សមាជ​ អូន​អែង​ឈរ​នៅ​ក្បែរ​ព្រះ​រាជ​វាំង​ជា​មួយ​មិត្ដ​នី​ បង​ខំ​ដើររក​អូន​អែង​ដូច​ជាមនុស្ស​ស្ល​ឈាម​។ លុះ​បង​ឃើញ​អូន​ខ្លួន​បង​ញ័រ​ចំប្រប់​ ព្រោះ​បង​ឃើញ​អូនល្អ​លើស​ប្រក្រតី​ ដោយសិត​សក់​ខ្ពស់​។ ពេល​ដែល​អូនអែង​សំលឹង​មក​បង​ បង​ស្ទើរ​រលុង​ក្បាល​ជង្គង់​ដួល​ដេក​ដី​ ទ្រូង​បង​ញាក់​ពព្រីត​​ រក​កល​ នឹង​ កើត​ខ្យល់​គ បង​នឹក​ថា​ «ឱ ! បង​មាន​សំណាង​អី​ម៉្លេះ​!»
- គ្មាន​សំណាង​អី​ចង់​ខ្យល់​គ​ដូច្នេះ​ទេ!
    - ហ៊ី​! កាល​ដើម​ជីវិត​បង​អិត​ន័យ​ សាប​ដូច​ទឹក​ទន្លេ​ ទ្រូង​បង​គ្មាន​ចេះ​ញាក់​ញ័រ​ នឹង អ្វី​ទាំង​អស់​។ អី​លូវ​ទ្រូង​បង​ញ័រ​ព្រើក​ៗ​ នឹង រូប​អូន​។ ព្រើក​ៗ នេះ​ហើយ​ជា​សោ​ភ័ណ​របស់​បង​ ជា​សំណាង​របស់​បង។

§§§§§§§§§§§§§§§§§§§§§§§§§§§§§§§§§§§§§§§§§§§§§§
§§§§§§§§§§§§§§§§§§§§§§§§§§§§§§§§

    រ័តនា​បញ្ចូល​ឡាន​ក្នុង​រោង​ ។ វិញ្ញាណ​នាង​នៅ​ស្រណោះ​សារ៉ាក់​ខ្លាំង​ណាស់​។
មីង​ឆុំ​ដើរ​តំរង់​មក​រ័តនា៖
- អ្នក​នាង ​លោក​ស្រី​លោក​ប្រុស​មាន​ប្រសាសន៏​ ហៅ​អ្នក​នាង​ទៅ​ក្នុង​បន្ទប់​លោក...។
    - រ័តនា​មិន​បង្អែ​បង្អង់​យូរ​ ក៏​ដើរ​យ៉ាង​សម​សួន​ទៅ​រក​ជួប​មាតា​បិតា​នាង​។ ពេល​ចូល​ទៅ​ដល់​ក្នុង​បន្ទប់​ រ័តនា​សង្កេត​ឃើញ​ឳពុក​នាង​ធ្វើ​ទឹក​មុខ​ស្មើ​ ឃើញ​ទឹក​មុខ​ម្ដាយ​នាង​ឡើង​ក្រញូវ​។ រ័តនា​នឹក​ក្នុង​ចិត្ដ​ «ប្រ​ហែល​ជា​មាន​រឿង​មិន​ស្រួល​ហើយ​ ។ ឳពុក​ម្ដាយ​អញ​ពុំ​ដែល​មាន​អាកប្ប​កិរិយា​ដូច្នេះ​មក​រក​អញ​សោះ​»។
    - រ័តនា​ អង្គុយ​លើក​ពូក​មក​ ម៉ាក់​និយាយ​ប្រាប់​បន្ដិច​ (ម្ដាយ​នាង​និយាយ​ដោយ​សំលេង​តឹង​)
    រ័តនា​នាង​នឹក​ថប់​ក្នុង​ចិត្ដ​ «ប្រ​ហែល​ជា​ម្ដាយ​អញ​ដឹង​រឿង​អញ​អស់​ទៅ​ហើយ​មើល​ទៅ​»។ ម្ដាយ​នាង​ក៏​បន្ដ​ទៅ​ទៀត​។
    - អញ​មាន​កូន​តែ​មួយ​គត់​ តាំង​ពី​តូច​មក​អញ​ខំលើក​ស្ទួយ​វា​មិន​អោយ​មាន​ឃ្នើស​។ អញ​ផ្គត់​ផ្គង់​វា លើស​ម្ដាយ​អែ​ទៀត​ៗ ទាំង​អស់​។ បើ​វា​ចង់​បាន​អី​អញ​រក​ហ្នឹង​អោយ​វា​ គួរ​តែ​វា​ដឹង​គុណ​ដល់​ម្ដាយ​ណាស់​។ អី​លូវ​អែង​សង​គុណ​អញ​ហើយ​រ័តនា​ អែង​ធ្វើ​អោយ​អញ​ក្អួត​ឈាម​ងាប់​ដោយ​សារ​អែង​។ អែង​ថ្លើម​ធំ​ហើយ​រ័តនា​ អែង​ចេះ​រក​ប្ដី​ដោយ​ខ្លួន​អែង​ហើយ​។
    រ័តនា​ភ័យ​រន្ធត់​ស្លុត​ស្លុង​ចិត្ដ​ ដោយ​នាង​មិន​បាន​ប្រុង​ប្រៀប​ជា​មុន​។ នាងនៅ​អង្គុយ​ស្ងៀម​ទ្រឹង​ស្មារតី​។
    - ពី​ដើម​មក​អញ​ខំ​ទុក​ចិត្ដ​អែង​ណាស់​។ អែង​ធ្លាប់​មាន​គំនិត​មារយាទ​ល្អ​ ធ្លាប់មាន​សន្ដាន​ចិត្ដ​ល្អ កេរ្ដិ៍​ឈ្មោះ​ល្អរបស់​អែង​គេ​ដឹង​លឺ​សុះ​សាយ​ទៅ​ហើយ​ កាល​នោះ​អញ​សប្បាយ​ចិត្ដ​រក​អ្វី​ប្រៀប​គ្មាន​ទេ​។ អី​លូវ​នេះ​ស្រាប់​តែអែង​មក​ធ្វើ​អំពើ​អាម៉ាស់​មុខ​ដូច្នេះ​! អែង​ធ្វើ​អោយ​អញ​ចុក​ឈាម​ស្លាប់​មិន​ខាន​...
    រ័តនា​ស្រក់​ទឹក​ភ្នែក​រហាម​ «បង​សារ៉ាក់​សំលាញ់​ចិត្ដ​ប្អូន​អើយ​ យើង​ប្រ​ហែល​ជា​ពុំ​បាន​ជួប​គ្នា​ទេ!»
    - អី​លូវ​​ប្រាប់​អញ​អោយ​អស់​ទៅ​មើល​ វា​យ៉ាង​ម៉េច​ក្នុង​ខ្លួន​? ម្ដង​នេះ​អញ​មិន​ថា​អី​ទេ​ និយាយ​ប្រាប់​អញ​អោយ​ត្រង់​ៗ​មក...
រ័តនា​នៅ​ស្ងៀម! នាងននិយាយ​ពុំ​ចេញ​។
- កុំ​តែ​អញ​ឃើញ​អែង​បណ្ដើរ​ប្រុស​ឈ្មោល​ស្រស់ៗ​ នឹង ភ្នែក​អញ​ កុំ​អី​អញ​មិន​ជឿ​ថា អែង​ថ្លើម​ធំ​ដល់​ម្លឹង​សោះ​!
- មិន​មែន​ប្រុស​ឈ្មោល​ទេ​ម៉ាក់​ គេ​គ្រាន់​តែ​ជា​មិត្ដ​របស់​កូន​ទេ​តើ!
- អើ! អែង​ជា​ស្រី​ក្រមុំ​ ហើយ​មាន​មិត្ដ​ភក្ដិ​ជា​ប្រុស​ បណ្ដើរ​កៀក​គ្នា​អោយ​ស្និទ្ធ​ដូច​សហាយ​ចាស់​ ! អែង​ស្មាន​តែ​អញ​ភ្លើណាស់​រឺ?
- រ័តនា​យំ​អណ្ដឺតអណ្ដក។
    - រ័តនា​ម្ដង​នេះ​ ម៉ាក់​លើក​លែង​ទោស​អោយ​កូន​ម្ដង​។ ម៉ាក់​តែង​តែ​ធ្វើ​ល្អ​មុន​ ដល់​កូន​ជានិច្ច​។ បំភ្លេច​ចោល​ចុះ​ រឿង​នេះ​រ័តនា​មិន​បាច់​និយាយ​ប្រាប់​ម៉ាក់​ក៏បាន​ដែរ​។ ម៉ាក់​ជឿ​ជាក់​ក្នុង​ចិត្ដ​ថា កូន​អែង​ពុំ​អាច​ធ្វើ​រិក​ផ្ដេស​ផ្ដាស​ បណ្ដោយ​ខ្លួន​ អោយ​ខូច​នឹង ​ប្រុស​កំលោះ​នោះ​ ខុស​នឹង​គន្លង​ប្រ​ពៃ​ណី​ឡើយ​។ ម៉ាក់​ជឿ​ថា​កូន​អែង​គ្រាន់​តែ​ជាប់​ចិត្ដ​ នឹង គេ​បន្ដិច​បន្ដួច​ប៉ុណ្ណោះ...
    - រ័តនា​ចង់​តែ​និយាយ​កុហក​ប្រាប់​ម្ដាយ​នាង ៖ «ម៉ាក់​អើយ​កូន​ខូច​ខ្លួន​ជា​មួយ​ នឹង​ គេ​រួច​ទៅ​ហើយ​»។ នាង​ចង់​និយាយ​ដូច្នេះ​ ដោយ​មាន​សង្ឃឹម​ដ៏​ស្ដួច​ស្ដើង​មួយ​ ក្រែង​លោ​ម្ដាយ​នាង​នឹក​អាណិត​នាង​ ផ្សំ​ផ្គុំ​នាង​អោយ​ទៅ​សារ៉ាក់​តែ​ម្ដង​ ធ្វើ​ម្ដេច​បើ​រឿង​នេះ​បាន​ជា​ជ្រុល​ក្បាល​ក្រ​ពើ​ទៅ​ហើយ​។ ប៉ុន្ដែ​រ័តនា​នាង​ពុំ​មាន​និស្ស័យ​ ខាង​ភូត​ភរ​សោះ​តែ​ម្ដង​ ម្យ៉ាង​ទៀត​នាង​នឹក​រអែង​ក្រែង​ម្ដាយ​នាង​ពុំ​ជឿ​ ព្រោះ​នាង​បាន​និយាយ​ពាក្យ​ដូច្នេះ​អម្បាញ់​មិញ​៖ «គេ​គ្រាន់​តែ​ជា​មិត្ដ​របស់​កូន​ទេ​តើ»
- រ័តនា​ (សំលេង​ម្ដាយ​នាង​) បំភ្លេច​ចោ​លទៅ​ហ្នា​ រឿង​នោះ​ កំហុស​ទាំង​អម្បាល​ម៉ាន​ ម៉ាក់​លើក​លែង​ចោល​ទាំង​អស់​...
- «ទេ! ទេ! ទេ! ដាច់​ខ្យល់​ហើយ​ កូន​បំភ្លេច​មិន​បាន​ទេ» នេះ​ជា​សំរែក​ក្នុង​គំនិត​រ័តនា​។
    - ប៉ុន្ដែ​ ចូរ​កូន​អែង​កែ​ប្រែ​គំនិត​ជា​ថ្មី​... កូន​ត្រូវ​ធ្វើ​តាម​ម៉ាក់​! កូន​មាន​ប្ដី​ទៅ​កូន​គង់​តែ​ នឹង​ ភ្លេច​ចោល​ទេ​ មិត្ដ​របស់​កូន​នោះ​។ មាន​ប្ដី​ទៅ​កូន​នឹង​ស្រលាញ់​ប្ដី​កូន​ទៅ​ហើយ​ កូន​ភ្លេច​នឹក​នា​ទៅ​នរណា​ទាំងអស់​។ រ័តនា​ស្ដាប់​ម៉ាក់​អោយ​ច្បាស់​ហ្ន៎ា​ កូន​ដាក់​កំរិត​អោយ​ចំរើន​រង់​ចាំ​កូន​ដល់​ទៅ​បី​ឆ្នាំ​ទៀត​ វាយូរ​ហួស​ពេក​ណាស់​។ អី​លូវ​ដោយ​ឃើញ​ថា​ កូន​អែង​មាន​ហេតុ​អកុសល​ក្នុង​ខ្លួន​ដូច្នេះ​ ម៉ាក់​យល់​ថា​ បណ្ដោយ​ទុក​អោយ​កូន​អែង​នៅ​ទំនេរ​យូរ​មិន​បាន​សោះ​។ ម៉ាក់​បាន​សំរេច​ចិត្ដ​អោយ​កូន​អែង​មាន​ប្ដី​នៅ​អា​ទិត្យ​នេះ​ លើក​ជំនូន​ហើយ​រៀប​ការ​ជាមួយ​គ្នា​តែ​ម្ដង​ ព្រោះ​ខាង​ប្រុស​គេ​សុំ​អង្វរ​ខ្លាំង​ណាស់​ អោយ​បាន​រៀប​ការ​ឆាប់​ៗ​។ រ័តនា​កុំ​ប្រកែក​! បើ​កូន​ចង់​អោយ​ម៉ាក់​រស់​នៅ​បាន​យូរ​បន្ដិច​ទៀត។

ស្ដាប់​មក​ដល់​ប្រ​យោគ​នេះ​ រ័តនា​ក្នាញ់​សឹង​ធ្លាយ​ឱរា នាង​ស្ទើរ​តែ​ស្រែក​ទ្រហោយំ​ «មាន​ប្ដី​ទៅ​កូន​នឹង​ស្រលាញ់​ប្ដី​កូន​ទៅ​ហើយ​... អូយ​! លោកអើយ​ !.. ស្រលាញ់​យ៉ាង​ដូច​ម្ដេច​បើ​ប្រុស​នោះ​ខ្ញុំ​មិន​ស្រលាញ់​។ បាន​គេ​ធ្វើ​ប្ដី​ទៅ​.. មាន​កូន​ទៅ​..ជាប់​និស្ស័យ​គ្នា​ទៅ​ ក៏​ខ្ញុំ​នៅ​តែ​មិន​ស្រលាញ់​ជា​និច្ច​.. ព្រោះ​ស្រលាញ់​ រឺ​ មិនស្រលាញ់​ យើង​មិន​មែន​បង្គាប់វា​ទេ... គឺ​វា​ដុះ​ពី​ក្នុង​ចិត្ដ​តែ​ម្ដង​។ បាន​ចំរើន​ធ្វើ​ប្ដី​ទៅ​ គឺ​ខ្ញុំ​ត្រូវ​ទ្រាំ​ត្រូវ​អត់​ធន​ ធ្វើ​ម្ដេច​បើ​គេ​ជា​ប្ដី​យើង​ទៅ​ហើយ​ គេ​ជា​ឳរបស់​កូន​យើង​ទៅ​ហើយ​ យើង​ត្រូវ​ខំ​លេប​ទៅ​... យក​ប្ដី​មក​សំរាប់​តែ​ទ្រាំ... ជីវិត​ដ៏​ខ្លី​ និង ដ៏​មាន​តំលៃ​យក​មក​ប្រើ​ប្រាស់អោយ​ខុស​របៀប​ខូច​អស់​... តើ​បានជីវិត​អែ​ណា​ជួស​? ម៉ាក់...»

1/ កាលប្រាថ្នារបស់ណាមិនបាន នោះជាទុក្ខ